എന്റെ ഹൃദയം

കുറെ കൊല്ലമായ് കേൾക്കുന്നു, ഒരേ താളത്തിലുള്ള എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ മിടിപ്പ്. ഇടയ്ക്ക് മുറുകും, ഇടയ്ക്ക് അയയും. അത്രതന്നെ. എന്തൊരു ബോറാണത്! എനിക്ക് കലശലായ ദേഷ്യം വന്നു. ഞാനെന്റെ ഹൃദയത്തെ ശ്വാസകോശവും ഡയഫ്രവും ഉപയോഗിച്ച് ഞെരുക്കി. പ്രധാന ഞെരമ്പുകൾ രക്തയോട്ടം നിലയ്ക്കാൻവേണ്ടി അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. മുഷ്ടി ചുരുട്ടി ഹൃദയഭാഗത്ത് ആഞ്ഞിടിച്ചു. പെട്ടെന്നാണ് അതു സംഭവിച്ചത്; എന്റെ ഹൃദയം പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. കടുത്ത വേദനയിൽ ഞാൻ പുളഞ്ഞു. കൈപ്പത്തികൾ എന്റെ ഹൃദയഭാഗത്ത്അമർത്തി ഞാൻ കുഴഞ്ഞുവീണു. അപ്പോൾ കുറെ കാര്യങ്ങൾ എന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. ആദ്യമായി ഞാൻ എന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തുനിന്ന് ചിന്തിച്ചു. എന്നെയെങ്ങനെ എന്റെ ഹൃദയം ഇത്രയും കാലം സഹിച്ചു! എന്റെ ഹൃദയത്തിന് ഒരുപാട് പഴി ഞാൻ കേൾപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. കടുത്ത ഹൃദയമുള്ളവനാണെന്ന് ഒരുപാട് പേരെ കൊണ്ടു പറയിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നിട്ടും എന്റെ കലകളെ എന്റെ ഹൃദയം പോഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് ഒന്ന് മുറുകി മിടിക്കുമെന്നല്ലാതെ എന്നെ ഒരു തരത്തിലും എന്റെ ഹൃദയം ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചിട്ടില്ല. അനാവശ്യമായ വികാരത്തള്ളിച്ചകളാലും വിഷാദമൂർച്ഛകളാലും ഞാനെന്റെ ഹൃദയത്തെ ഒരുപാട് പരവശയാക്കി. ഒന്നും സമയത്ത് ചെയ്യാതെ ഓരോന്ന് ചെയ്യേണ്ടുന്നതിന്റെ അവസാനനിമിഷങ്ങളിൽ തുമ്പിയെ കല്ലെടുപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ജോലി ചെയ്യിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ എല്ലാത്തിനും എന്റെ ഹൃദയം എനിക്ക് കൂട്ടുനിന്നു. ഇപ്പോഴാദ്യമായാണ് എന്റെ ഹൃദയം പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നത്. പാവം! സാരമില്ല, എന്റെ ഹൃദയം മിടിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നെയപ്പോഴേക്കും ആരോ ഡോക്ടറുടെ അടുത്തെത്തിച്ചു. ഞാൻ ജീവിച്ചു; എന്റെ ഹൃദയവും. ഒരേ താളത്തിലുള്ള എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ മാധുര്യം ഞാനിപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഇനി ഞങ്ങൾ ഒരേ താളത്തിൽ മിടിക്കുമെന്നെനിക്കുറപ്പുണ്ട്!