ഒരു ദിവസം സന്ധ്യക്ക് കുമാരനും കുമാരിയും എന്റെ വീട്ടിൽ കയറി വന്നു. കുറച്ചു ദിവസം മുൻപ് രണ്ടുപേരും കൂടെ മുംബൈക്ക് പോയതാണ്. തിരിച്ചു വരുന്ന വഴി താക്കോലെടുക്കാൻ വന്നതാണ്. കുമാരൻ നേരെ വന്ന് കോലായിലുള്ള കസേരയിൽ ഇരുന്നു. കുമാരി ഇരിക്കാൻ നിന്നില്ല. യാത്രാക്ഷീണമുണ്ടെന്നും വേഗം താക്കോൽ എടുത്തുതരാനും പറഞ്ഞു. കുമാരന്റെ കണ്ണുകൾ ദൂരെയെവിടെയോ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു.
'യാത്ര എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു?', ഞാൻ ചോദിച്ചു. കുമാരന്റെ മറുപടി പെട്ടെന്നായിരുന്നു: 'ജീവിതം കൊങ്കൺ പാതയിലൂടെയുള്ള യാത്രപോലെയാണ്. അന്ധകാരം നിറഞ്ഞ തുരങ്കങ്ങൾ വന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും'. 'തുരങ്കങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള അതിമനോഹരമായ ഭൂപ്രദേശങ്ങളെപറ്റി പറയാത്തതെന്ത്?', ശുഭാപ്തിവിശ്വാസിയായ കുമാരി ചോദിച്ചു. പിന്നെയവൾ എന്നോടു പറഞ്ഞു: 'സന്ദീപ് പോയിട്ടില്ലല്ലോ? കൊങ്കൺ പാതയിലൂടെയുള്ള ട്രെയിൻയാത്ര തീർച്ചയായും മറക്കാനാവാത്ത ഒരു അനുഭവമായിരിക്കും. എത്രയെത്ര മനോഹരങ്ങളായ വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളും, കുഞ്ഞരുവികളും, പുഴകളും, മലകളും, കാടുകളുമാണ് ഞങ്ങൾ കണ്ടത്!'. മഴക്കാലം കഴിഞ്ഞു വസന്തം തുടങ്ങുമ്പോൾ പോകുന്നതായിരിക്കും നല്ലത്.' പെട്ടെന്ന് കുമാരൻ മൊഴിഞ്ഞു: 'കാകഃ കാകഃ പികഃ പികഃ!'. 'എന്താ സംഭവം?', ഞാൻ ചോദിച്ചു. 'കാക്ക കാക്കയും കുയിൽ കുയിലുമാണെന്ന്!', മറുപടി തന്നത് കുമാരിയായിരുന്നു. 'എന്നു വച്ചാൽ?', എന്റെ സംശയം തീർന്നില്ല. 'ഒരു ശ്ലോകത്തിന്റെ ഒരു വരിയാണ്. രണ്ടും കറുപ്പാണെങ്കിലും വസന്തകാലം വന്നാൽ കാക്ക കാക്കയാണെന്നും കുയിൽ കുയിലാണെന്നും മനസ്സിലാവുമെന്ന്'. 'അതെങ്ങനെ?'. 'മണ്ടൻ! കുയിൽ പാടില്ലേ?'. 'ഓ! അങ്ങനെ. അതിപ്പോൾ പറയാൻ കാര്യം?'. 'ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് പറയുന്നതാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് കാര്യമൊന്നുമില്ല.', കുമാരി പറഞ്ഞു. ഞാൻ താക്കോലെടുത്തു കൊടുത്തു. കുമാരൻ അപ്പോഴും ദൂരെയെവിടെയോ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. താക്കോൽ കിട്ടിയെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ പതുക്കെയെഴുന്നേറ്റ് 'കാകഃ കാകഃ പികഃ പികഃ!' എന്ന് പിറുപിറുത്ത് നടന്നു തുടങ്ങി. 'ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ?', ഞാൻ കുമാരിയോട് ചോദിച്ചു. 'ദൂരയാത്ര കഴിഞ്ഞു വന്നാൽ ഇങ്ങനെയാ. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ മാറിക്കോളും'. കുമാരി കുമാരന്റെ പുറകെ ചെന്നു.
'യാത്ര എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു?', ഞാൻ ചോദിച്ചു. കുമാരന്റെ മറുപടി പെട്ടെന്നായിരുന്നു: 'ജീവിതം കൊങ്കൺ പാതയിലൂടെയുള്ള യാത്രപോലെയാണ്. അന്ധകാരം നിറഞ്ഞ തുരങ്കങ്ങൾ വന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും'. 'തുരങ്കങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള അതിമനോഹരമായ ഭൂപ്രദേശങ്ങളെപറ്റി പറയാത്തതെന്ത്?', ശുഭാപ്തിവിശ്വാസിയായ കുമാരി ചോദിച്ചു. പിന്നെയവൾ എന്നോടു പറഞ്ഞു: 'സന്ദീപ് പോയിട്ടില്ലല്ലോ? കൊങ്കൺ പാതയിലൂടെയുള്ള ട്രെയിൻയാത്ര തീർച്ചയായും മറക്കാനാവാത്ത ഒരു അനുഭവമായിരിക്കും. എത്രയെത്ര മനോഹരങ്ങളായ വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളും, കുഞ്ഞരുവികളും, പുഴകളും, മലകളും, കാടുകളുമാണ് ഞങ്ങൾ കണ്ടത്!'. മഴക്കാലം കഴിഞ്ഞു വസന്തം തുടങ്ങുമ്പോൾ പോകുന്നതായിരിക്കും നല്ലത്.' പെട്ടെന്ന് കുമാരൻ മൊഴിഞ്ഞു: 'കാകഃ കാകഃ പികഃ പികഃ!'. 'എന്താ സംഭവം?', ഞാൻ ചോദിച്ചു. 'കാക്ക കാക്കയും കുയിൽ കുയിലുമാണെന്ന്!', മറുപടി തന്നത് കുമാരിയായിരുന്നു. 'എന്നു വച്ചാൽ?', എന്റെ സംശയം തീർന്നില്ല. 'ഒരു ശ്ലോകത്തിന്റെ ഒരു വരിയാണ്. രണ്ടും കറുപ്പാണെങ്കിലും വസന്തകാലം വന്നാൽ കാക്ക കാക്കയാണെന്നും കുയിൽ കുയിലാണെന്നും മനസ്സിലാവുമെന്ന്'. 'അതെങ്ങനെ?'. 'മണ്ടൻ! കുയിൽ പാടില്ലേ?'. 'ഓ! അങ്ങനെ. അതിപ്പോൾ പറയാൻ കാര്യം?'. 'ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് പറയുന്നതാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് കാര്യമൊന്നുമില്ല.', കുമാരി പറഞ്ഞു. ഞാൻ താക്കോലെടുത്തു കൊടുത്തു. കുമാരൻ അപ്പോഴും ദൂരെയെവിടെയോ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. താക്കോൽ കിട്ടിയെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ പതുക്കെയെഴുന്നേറ്റ് 'കാകഃ കാകഃ പികഃ പികഃ!' എന്ന് പിറുപിറുത്ത് നടന്നു തുടങ്ങി. 'ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ?', ഞാൻ കുമാരിയോട് ചോദിച്ചു. 'ദൂരയാത്ര കഴിഞ്ഞു വന്നാൽ ഇങ്ങനെയാ. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ മാറിക്കോളും'. കുമാരി കുമാരന്റെ പുറകെ ചെന്നു.
No comments:
Post a Comment