നിലാവത്തിട്ട കോഴി എന്ന് പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടേയുള്ളൂ. ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല.
കാണുന്നത് വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യമല്ലെന്നിരിക്കെ
കാണാതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെ. വീട്ടില് കോഴിയില്ല. അടുത്ത വീട്ടിലുണ്ട്.
ഒന്നേയുള്ളൂ, പിടക്കോഴിയാണ്. പക്ഷെ, എങ്ങനെ അതിനെ നിലാവത്ത് തുറന്നുവിടും?
എന്തായാലും പൌര്ണമിയാകുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കുക തന്നെ.
പൌര്ണമിയായി. രാത്രി ഞാന് നേരത്തെ ഉറങ്ങാന് കിടന്നു. പുലര്ച്ചെ രണ്ടുമണിയായിക്കാണും, ഞാനുണര്ന്നു. ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ വാതില് തുറന്ന് അടുത്ത വീട്ടിലെത്തി. കോഴിക്കൂട് പതുക്കെ തുറന്നു. കോഴി പുറത്തിറങ്ങി. അത്ഭുതം! കോഴിയും ശബ്ദമൊന്നുമുണ്ടാക്കുന്നില്ല. കോഴി നേരെ മുമ്പോട്ടു നടന്നു. എന്നെ കണ്ടില്ലെന്നു തോന്നുന്നു. കുറച്ചു നടന്നപ്പോള് അത് പെട്ടെന്ന് ഇടത്തോട്ടു തിരിഞ്ഞു നടന്നു തുടങ്ങി. എന്തോ വെച്ചുമറന്ന പോലെ കോഴി തലങ്ങും വിലങ്ങും നടന്നു. നടക്കുകയല്ല, ഓടുകതന്നെ. ഏതാണ്ടിതേപോലെതന്നെയാണ് ഞാന് പ്രതീക്ഷിച്ചതും. നിലാവത്തിട്ട കോഴിയെ കണ്ടുകഴിഞ്ഞു. ഇനി അതിനെ പിടിച്ചു കൂട്ടിലാക്കണം. പരിചയമുള്ള കോഴിയാണ്. ഞാനടുത്തേക്ക് നടന്നു. കോഴി അല്പം വേഗത്തിലായിരുന്നു. ഞാനും വേഗം കൂട്ടി. ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ കോഴിയും ഞാനും മുമ്പിലും പുറകിലുമായി ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
കുളത്തിനടുത്തെത്തിയപ്പോഴും എനിയ്ക്ക് കോഴിയെ പിടിക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല. കോഴി കുളത്തിലിറങ്ങി അക്കരയ്ക്കു നീന്തിത്തുടങ്ങി. കുറച്ചു വലിയ കുളമാണ്. റിസ്ക് എടുക്കേണ്ടെന്നു കരുതി ഞാന് കുളക്കരയിലൂടെ അക്കരയ്ക്ക് നടന്നു. ഞാന് അക്കരെയെത്തി, പക്ഷെ കോഴിയെ കാണാനില്ല. അത് കുളത്തില്നിന്നു പുറത്തു കടക്കുന്നത് ഞാന് കണ്ടതാണ്, പിന്നെ കാണാനില്ല. ഞാന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ആ ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു. അപ്പോള് കോഴിയെ കണ്ടു. അത് കുറച്ചു ദൂരെ മാറി ഒരു ഒഴിഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് അനങ്ങാതെ നില്ക്കുന്നു. തല ഒരു വശത്തേക്കുയര്ത്തി ആകാശത്തേക്ക് നോക്കുകയാണ്. ഞാനും ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. പൂര്ണ ചന്ദ്രന് ഒരു ലോഭവുമില്ലാതെ നിലാവു പരത്തുന്നു. കോഴി അതേ നില്പ്പിലാണ്. കുറച്ചു നേരം അങ്ങനെ തുടര്ന്നു. അപ്പോള് എന്റെ കാലിനടുത്തുനിന്ന് ഒരു കല്ലടര്ന്ന് കുളത്തില് വീണു. കോഴി എന്നെ കണ്ടു. അത്ഭുതം! അതെന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നു. എന്റെ കാലിലത് മുട്ടിയുരുമ്മി നിന്നു. കോഴി എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇതുവരെ അതെന്നെ കണ്ടില്ലായിരുന്നിരിക്കണം. ഞാനതിനെ അരുമയായി കയ്യിലെടുത്തു. ഇനി വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങാം.
സമയം രണ്ടര കഴിഞ്ഞു കാണുകയേയുള്ളൂ. കുറച്ചു നേരം ഓടിയതിനാല് അല്പം ക്ഷീണമുണ്ട്. കുറച്ചു നേരം വിശ്രമിക്കുന്നത് നല്ലൊരു ആശയം തന്നെ. ഞാന് കുളപ്പടവില് കിടന്നു. കോഴിയെ നിലത്തു വെച്ചു. ഓടിപ്പോകാതിരിക്കാന് അതിന്റെ കാലില് ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. ചെറുതായി മഞ്ഞു വീഴ്ചയുണ്ട്. അതിന്റെ ശബ്ദമൊഴിച്ചാല് പൂര്ണ നിശബ്ദതയാണ്. ചന്ദ്രന് നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു. എല്ലാം നിലാവില് കുളിച്ചുനില്ക്കുന്നു. കുളത്തിലെ ചെറിയ അലകളില് നിലാവെളിച്ചം ഒഴുകിപ്പരക്കുന്നു. സര്വ ചരാചരങ്ങളും ആനന്ദിക്കുന്നു. പ്രകൃതി അതിന്റെ പൂര്ണത വിളംബരം ചെയ്യുന്ന അപൂര്വ സുന്ദര നിമിഷം! എന്റെ കണ്ണുകളില് നിന്നും കണ്ണുനീര് ധാരധാരയായി ഒഴുകി. ഹൃദയം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നത് കണ്ണുകളിലൂടെയാണോ?
മുഖത്ത് തണുപ്പനുഭവപ്പെട്ടപ്പോള് ഞാനുണര്ന്നു. ശരീരം തണുത്തു വിറങ്ങലിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാന് കുളക്കടവിലാണ്. നേരം വെളുത്തുവരുന്നേയുള്ളൂ. രാത്രി നടന്ന സംഭവങ്ങളെല്ലാം എന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നു പോയി. ഒന്നും സ്വപ്നമല്ല. കണ്ണുകള്ക്കിരുവശവും കണ്ണുനീരോഴുകിയ പാടുണ്ട്. കോഴിയുടെ കാല് ചുറ്റിപ്പിടിച്ച കൈ അതേ പോലെ തന്നെയുണ്ട്. പക്ഷെ, കോഴിയെവിടെ? ഇന്നലെ ഹൃദയത്തില് നിറഞ്ഞ ആനന്ദം ഇപ്പോഴും നിലനില്ക്കുന്നു. ഇന്നലെ ഉറങ്ങിപ്പോയതാണോ? അതോ ആനന്ദ മൂര്ച്ഛയില് ബോധക്ഷയമുണ്ടാകുമോ? ഞാന് പടിയിറങ്ങി, കൈക്കുമ്പിളില് വെള്ളമെടുത്ത് മുഖം കഴുകി. വീട്ടിലേക്ക് പതുക്കെ നടന്നു. ഇടവഴി തുടങ്ങുന്നിടത്തു നിന്ന് വീടു കാണാം. അവിടെയെത്തിയപ്പോള് അമ്മയും അയല്ക്കാരിയും മുറ്റമടിക്കുന്നതിനിടയില് ചൂല് കയ്യില് പിടിച്ച് വര്ത്തമാനം പറയുന്നതാണ് കണ്ടത്. അയല്ക്കാരി ഇങ്ങനെ പറയുന്നതു കേട്ടു: "ഇന്നലെ കോഴിക്കൂടടക്കാന് മറന്നെന്നു തോന്നുന്നു. ഭാഗ്യത്തിന് ഒന്നും അതിനെ പിടിച്ചു കൊണ്ടു പോയില്ല". ഞാന് അടുത്തെത്തിയപ്പോള് അമ്മ ചോദിച്ചു: "പുലര്ച്ചെ തന്നെ നീയെവിടെ പോയിരുന്നു?". ഞാന് മുഖത്തു നോക്കാതെ മറുപടി പറഞ്ഞു: "അല്പം നടക്കാന് പോയി; കുറച്ചോടുകയും ചെയ്തു." വീട്ടിലേക്ക് കയറുമ്പോള് കോഴി അടുത്ത പറമ്പില് ചിക്കിപ്പെറുക്കുന്നതു കണ്ടു. എന്നെ തലയൊന്നുയര്ത്തി നോക്കിയതിനു ശേഷം അത് ജോലി തുടര്ന്നു.
പൌര്ണമിയായി. രാത്രി ഞാന് നേരത്തെ ഉറങ്ങാന് കിടന്നു. പുലര്ച്ചെ രണ്ടുമണിയായിക്കാണും, ഞാനുണര്ന്നു. ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ വാതില് തുറന്ന് അടുത്ത വീട്ടിലെത്തി. കോഴിക്കൂട് പതുക്കെ തുറന്നു. കോഴി പുറത്തിറങ്ങി. അത്ഭുതം! കോഴിയും ശബ്ദമൊന്നുമുണ്ടാക്കുന്നില്ല. കോഴി നേരെ മുമ്പോട്ടു നടന്നു. എന്നെ കണ്ടില്ലെന്നു തോന്നുന്നു. കുറച്ചു നടന്നപ്പോള് അത് പെട്ടെന്ന് ഇടത്തോട്ടു തിരിഞ്ഞു നടന്നു തുടങ്ങി. എന്തോ വെച്ചുമറന്ന പോലെ കോഴി തലങ്ങും വിലങ്ങും നടന്നു. നടക്കുകയല്ല, ഓടുകതന്നെ. ഏതാണ്ടിതേപോലെതന്നെയാണ് ഞാന് പ്രതീക്ഷിച്ചതും. നിലാവത്തിട്ട കോഴിയെ കണ്ടുകഴിഞ്ഞു. ഇനി അതിനെ പിടിച്ചു കൂട്ടിലാക്കണം. പരിചയമുള്ള കോഴിയാണ്. ഞാനടുത്തേക്ക് നടന്നു. കോഴി അല്പം വേഗത്തിലായിരുന്നു. ഞാനും വേഗം കൂട്ടി. ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ കോഴിയും ഞാനും മുമ്പിലും പുറകിലുമായി ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
കുളത്തിനടുത്തെത്തിയപ്പോഴും എനിയ്ക്ക് കോഴിയെ പിടിക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല. കോഴി കുളത്തിലിറങ്ങി അക്കരയ്ക്കു നീന്തിത്തുടങ്ങി. കുറച്ചു വലിയ കുളമാണ്. റിസ്ക് എടുക്കേണ്ടെന്നു കരുതി ഞാന് കുളക്കരയിലൂടെ അക്കരയ്ക്ക് നടന്നു. ഞാന് അക്കരെയെത്തി, പക്ഷെ കോഴിയെ കാണാനില്ല. അത് കുളത്തില്നിന്നു പുറത്തു കടക്കുന്നത് ഞാന് കണ്ടതാണ്, പിന്നെ കാണാനില്ല. ഞാന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ആ ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു. അപ്പോള് കോഴിയെ കണ്ടു. അത് കുറച്ചു ദൂരെ മാറി ഒരു ഒഴിഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് അനങ്ങാതെ നില്ക്കുന്നു. തല ഒരു വശത്തേക്കുയര്ത്തി ആകാശത്തേക്ക് നോക്കുകയാണ്. ഞാനും ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. പൂര്ണ ചന്ദ്രന് ഒരു ലോഭവുമില്ലാതെ നിലാവു പരത്തുന്നു. കോഴി അതേ നില്പ്പിലാണ്. കുറച്ചു നേരം അങ്ങനെ തുടര്ന്നു. അപ്പോള് എന്റെ കാലിനടുത്തുനിന്ന് ഒരു കല്ലടര്ന്ന് കുളത്തില് വീണു. കോഴി എന്നെ കണ്ടു. അത്ഭുതം! അതെന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നു. എന്റെ കാലിലത് മുട്ടിയുരുമ്മി നിന്നു. കോഴി എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇതുവരെ അതെന്നെ കണ്ടില്ലായിരുന്നിരിക്കണം. ഞാനതിനെ അരുമയായി കയ്യിലെടുത്തു. ഇനി വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങാം.
സമയം രണ്ടര കഴിഞ്ഞു കാണുകയേയുള്ളൂ. കുറച്ചു നേരം ഓടിയതിനാല് അല്പം ക്ഷീണമുണ്ട്. കുറച്ചു നേരം വിശ്രമിക്കുന്നത് നല്ലൊരു ആശയം തന്നെ. ഞാന് കുളപ്പടവില് കിടന്നു. കോഴിയെ നിലത്തു വെച്ചു. ഓടിപ്പോകാതിരിക്കാന് അതിന്റെ കാലില് ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. ചെറുതായി മഞ്ഞു വീഴ്ചയുണ്ട്. അതിന്റെ ശബ്ദമൊഴിച്ചാല് പൂര്ണ നിശബ്ദതയാണ്. ചന്ദ്രന് നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു. എല്ലാം നിലാവില് കുളിച്ചുനില്ക്കുന്നു. കുളത്തിലെ ചെറിയ അലകളില് നിലാവെളിച്ചം ഒഴുകിപ്പരക്കുന്നു. സര്വ ചരാചരങ്ങളും ആനന്ദിക്കുന്നു. പ്രകൃതി അതിന്റെ പൂര്ണത വിളംബരം ചെയ്യുന്ന അപൂര്വ സുന്ദര നിമിഷം! എന്റെ കണ്ണുകളില് നിന്നും കണ്ണുനീര് ധാരധാരയായി ഒഴുകി. ഹൃദയം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നത് കണ്ണുകളിലൂടെയാണോ?
മുഖത്ത് തണുപ്പനുഭവപ്പെട്ടപ്പോള് ഞാനുണര്ന്നു. ശരീരം തണുത്തു വിറങ്ങലിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാന് കുളക്കടവിലാണ്. നേരം വെളുത്തുവരുന്നേയുള്ളൂ. രാത്രി നടന്ന സംഭവങ്ങളെല്ലാം എന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നു പോയി. ഒന്നും സ്വപ്നമല്ല. കണ്ണുകള്ക്കിരുവശവും കണ്ണുനീരോഴുകിയ പാടുണ്ട്. കോഴിയുടെ കാല് ചുറ്റിപ്പിടിച്ച കൈ അതേ പോലെ തന്നെയുണ്ട്. പക്ഷെ, കോഴിയെവിടെ? ഇന്നലെ ഹൃദയത്തില് നിറഞ്ഞ ആനന്ദം ഇപ്പോഴും നിലനില്ക്കുന്നു. ഇന്നലെ ഉറങ്ങിപ്പോയതാണോ? അതോ ആനന്ദ മൂര്ച്ഛയില് ബോധക്ഷയമുണ്ടാകുമോ? ഞാന് പടിയിറങ്ങി, കൈക്കുമ്പിളില് വെള്ളമെടുത്ത് മുഖം കഴുകി. വീട്ടിലേക്ക് പതുക്കെ നടന്നു. ഇടവഴി തുടങ്ങുന്നിടത്തു നിന്ന് വീടു കാണാം. അവിടെയെത്തിയപ്പോള് അമ്മയും അയല്ക്കാരിയും മുറ്റമടിക്കുന്നതിനിടയില് ചൂല് കയ്യില് പിടിച്ച് വര്ത്തമാനം പറയുന്നതാണ് കണ്ടത്. അയല്ക്കാരി ഇങ്ങനെ പറയുന്നതു കേട്ടു: "ഇന്നലെ കോഴിക്കൂടടക്കാന് മറന്നെന്നു തോന്നുന്നു. ഭാഗ്യത്തിന് ഒന്നും അതിനെ പിടിച്ചു കൊണ്ടു പോയില്ല". ഞാന് അടുത്തെത്തിയപ്പോള് അമ്മ ചോദിച്ചു: "പുലര്ച്ചെ തന്നെ നീയെവിടെ പോയിരുന്നു?". ഞാന് മുഖത്തു നോക്കാതെ മറുപടി പറഞ്ഞു: "അല്പം നടക്കാന് പോയി; കുറച്ചോടുകയും ചെയ്തു." വീട്ടിലേക്ക് കയറുമ്പോള് കോഴി അടുത്ത പറമ്പില് ചിക്കിപ്പെറുക്കുന്നതു കണ്ടു. എന്നെ തലയൊന്നുയര്ത്തി നോക്കിയതിനു ശേഷം അത് ജോലി തുടര്ന്നു.
No comments:
Post a Comment